Yeni Dünyanın Ucunda

Atilla, sahibini tedirgin bakışlarla izleyen on üç gözlü taş konağın gölgesinden uzaklaşıp ormana giren dar patikanın içine, sessizliğin kalbine doğru yürüdü. Dolunayın gizemli yansımaları ormandaki her bir dalı, orta çağda yakılmış cadıların kömürleşmiş parmaklarına çevirirken; Atilla ormanın dehlizlerinde ilerlemeyi sürdürdü. Ayağındaki kalın tabanlı, bileklerine kadar tırmanan çizmelerin ıslak toprağı ve yaprakları ezerken çıkardığı sesler, kulağına Ay Işığı Sonatı’nın melodileri gibi geliyordu. Bir gece kuşunun apansız çığlığıyla duraksadı; parmak uçları usulca omzundaki tüfeğin soğuk metaline kaydı. Bu refleks, bir korkudan ziyade yıllardır ilmek ilmek ördüğü kontrol mekanizmasının bir parçasıydı. Ormanın bu derinliklerinde her ses, her kıpırtı; onun kurguladığı senaryoların dışında kalan ve onu her defasında şaşırtan, hatta kalp atışlarının ritmini değiştiren bir dünyaydı. Bu duygu onu canlandırıyor, zihninde yeni avlara, oyunlara ilham oluyordu. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Ormanın nemli kokusuyla birlikte, kadim taş binanın zindana evrildiği odalarından sızan anılar zihnine hücum etti. O anılardaki insanlar... Onlar, Atilla’nın bu yola ilk çıktığındaki ham hırslarının, henüz incelmemiş manipülasyon kıvraklığının hazırlık adımlarıydı. Kimi bir bakışla çözülmüş, kimi bir vaatle kendi elleriyle kapıyı üzerine kilitlemişti. Onları düşünürken midesinde tanıdık, asitli tiksintiyi hissetti. Hepsi birbirine benziyordu; sonunda hepsi tanrı’nın lütfunu bekleyen aciz kullardı. Atilla, omzundaki tüfeğin kayışını düzeltti ve çizmesinin altında ezilen çürümüş bir mantarın yaydığı ekşi kokuyla gülümsedi. Bu koku ona Varol’u hatırlatmıştı; doymak bilmez iştahıyla hayatı bir sofraya çeviren ama sonunda o sofranın artığına dönüşecek adamı. İlk gerçek dosyasıydı.