Karşı Penceredeki Işık

Elias ışığı fark etti çünkü Bellweather Sokağı’ndaki diğer bütün pencereler çoktan kararmıştı.

Gece yarısına yaklaşıyordu. Yağmur, yolu uzun ve siyah bir aynaya çevirmişti. Üçüncü kattaki dairesinden aşağı baktığında, sokak lambalarının yansımalarının suyun üzerinde titrediğini görebiliyordu.

Sokağın karşısında, eski tuğla bir binanın en üst katında, tek bir sarı pencere hâlâ yanıyordu.

Elias altı aydır burada yaşıyordu. Mahallenin sıradan hareketlerini artık biliyordu: gün doğmadan çıkan fırıncıyı, akşam yemeğinden sonra köpeğini gezdiren yaşlı adamı, yağmur yağarken bile çiçeklerini sulayan on dört numaradaki kadını.

Ama o odada daha önce hiç kimseyi görmemişti.

Bu gece biri camın arkasında duruyordu.

Bir kadın.

Kımıldamıyordu.

Elias ilk başta kadının sokağa baktığını düşündü. Sonra kadın yavaşça elini kaldırdı.

Doğrudan ona bakıyordu.

Elias kendi penceresinden geri çekildi.

Birkaç saniye hiçbir şey olmadı.

Sonra merakı onu tekrar cama yaklaştırdı.

Karşıdaki pencere boştu.

Elias kendi kendine hafifçe güldü ve perdeleri kapattı.

Sabah olduğunda ev sahibine karşı binayı sordu.

“En üst katı mı?” dedi ev sahibi.

“Evet.”

Yaşlı adam kaşlarını çattı.

“Orada kimse yaşamıyor.”

Elias gülümsedi.

“Birini gördüm.”

Ev sahibi gülümsemedi.

“O daire on bir yıldır boş.”